هيچ نگفت (هديه)

سلام به تمام دوستان خوبم که کامنت‌هاشون حرفی برای گفتن نمیزاره.
نبودم اما قول داده بودم که توی این روز به روز کنم و دریچه‌ای از نگاهم رو به افق پنجره ذهن شما بدوزم. خيلی حرف برای گفتن داشتم. دلم خيلی تنگ شده. اما بعضی از کامنت‌ها انقدر تاثیرگذار بود که از نوشتن متنی که قصدش رو داشتم منصرف شدم و بجای اون قصد دارم تا درباره راز هستی صحبت کنیم. بعنوان یه هدیه از طرف داداش رضا (که اکثرا تو کامنت‌ها داداش رضا خطابم میکنین). هنوزم دل داداشی مثل قبل هرروز تنگ‌تر و تنگ‌تر میشه و انگار تو انبساط عالم وظیفش حفظ تعادله..

راز هستی چیست؟ جواب سوال‌های بشر؟ تمام انگیزه و دلیل بودن؟ بنظرم جواب دادن به این سوال میتونه بهترین هدیه برای انتظار شما تو این مدت باشه.
تو متن زیر جواب این سوال رو آوردم. جوابی که البته هر روز تمام موجودات این کائنات به زبان خودشون برای شما بیان میکنند:

                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .

هیچ نگفتم؟ ابتدا باید تو دانسته‌ها و ندانسته‌هامون تجدید نظر کنیم. اینکه راهی که برای دانستن طی کردیم از ابتدا درست بوده؟ تمام چیزها رو به یک روش و با یک مسیر میشه بدست آورد؟ حتی مهم‌ترین چیزها؟ اگه مثل یک کودک، مثل یک آزاده از هردانشی، مثل تمام موجودات دیگر این کائنات این متن رو بخونید متوجه میشید.
هیچی که همه‌چی در اون گنجونده شده. مثل دنیا. مثل خیال و مثل فراموشی. فراموشی اینکه زمانی انقدر کودک بودیم که هیچ‌چیزی رو نمیدونستیم با اینهمه، اونموقع هم به ما نام انسان رو نهاده بودند. و چه انسان پاکی..
اما حالا دیگه برای خوندن شاید دیر شده باشه. نمیشه به‌این راحتی تمام دانستنی‌ها رو، تمام حروف الفبا و تمام چیزهایی رو که حفظ کردیم از ذهنمون پاک کنیم و مثل تمام موجودات دیگر این کائنات که خالی از پرسش هستن، به اصل موضوع برسیم.
انقدر رفتیم و انقدر دور شدیم که سالها وقت برای رسیدن به نقطه‌ی آغاز و پایان لازم هست. سال‌هایی به وسعت ابدیت و به زیر سایه مرگ. مرگی که وظیفش رهایی انسان از هردانستن و پرسش و رسوندن به روز ازل و نقطه شروع پرگاره.
پس راه فهم راز هستی درچیه؟ برگشتن به کودکی؟ بقول مرحوم حسین پناهی برگشتن به کودکی ممکن نیست. کفش برگشت دیگه واسمون کوچیک شده. پابرهنه؟ پل برگشت دیگه تاب تحملمون رو نداره. برگشتن به کودکی ممکن نیست. برای گذشتن از کودکی باید رویا رو دید و رویا رو تو عالم خواب میشه زیارت کرد..

برای همین متن بالا رو براتون خوندم و تو لينك زير برای دانلود گذاشتم:

دانلود متن بالا به زبان خودمون 

حرمت نگهدار دلم، گلم

اين اشك‌هايی را كه خون‌بهای عمر رفته‌ی من است

پانویس ۱: بخاطر پایین بودن سرعت دانلود برخی، مجبور شدم با كيفيت پاييني بخونم تا حجم فايل به حداقل برسه. برای همین کیفیت صدای خوندنم خیلی پایین اومده.

پانویس ۲: من و زمان لجبازی دیرینه‌ای باهم داریم (از زمان تولد). برای همین برعکس اینکه فکر میکردم بعد این مدت، وقتم باز بشه و فرصت کنم وبلاگ رو به روز کنم و به همتون سربزنم، حالا بیش از پیش سرم شلوغ شده و بهیچوجه نمیتونم کارهام رو کمتر کنم..
چون وقت ندارم، دیرتر از قبل به‌روز میکنم اما چون دلم خیلی تنگه، حتما بهتون سرمیزنم.

ویرایش [۲۱/۱۲/۸۵]: پانویس ۳: یکی از دوستای باذوقم که خیلی از این شعر اقبال خوشش اومده بود، لطف کرد و با آواز این شعر رو خوند و در اختیارم قرار داد تا دیگر دوستان هم بتونند نهایت لذت رو از این شعر ببرن و من هم جایگزین لینک بالا کردم.

/ 70 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
غروب آخر

خيلی جالب بود... ولی تو نرو، بمان تا این نوشته آخرین سروده ی من باشد، در تنهاترین عاشقانه ها... به روزم

مهناز

و اين منم... خسته تر از خميازه اي طولاني سكوت مي كنم بغض مي كنم حرف...!؟ نه.! نمي زنم...!! و پا به پاي كودك همسايه ام به حال و روز دنيا مي خندم...!! دوباره برگشتم همينجا بیا و پیشم . باهام حرف بزن نظرتو راجع به ابن پستم حتما بگو

mariam

سلام رضا جان ... معذرت از اينهمه تاخير اما به حساب بی اعتنايی نزار .. اينکه برای سايه ام مينويسم واقعيته چون به جز اون تا حالا هيچ دوست واقعی پيدا نکردم ولی دوستان خوب زياد دارم که لطفشون رو از من دريغ نمی کنند .. راستی از داريوش غمش رو ياد نگرفتم که اگه اين کار رو کرده باشم ديگه داريوشی نيستم ! .. اين نوميدی مخصوص سايه ام هستش .. اتفاقا داريوش هميشه بهم اميد داده چون هرلحظه از زندگيش يه هدفی داشته و هميشه به خاطر اعتقادش جلو رفته ... نميتونم بگم خسته ام يا سرحال .. يه معجون کامل از هر احساسی که فکر کنی هستم ولی يه چيزی رو ايمان دارم که زير اين آسمون تيره از همه جا بدحال ترم .. تحمل يه سری مسائل واقعا طاقت فرسا شده ديگه .. اينکه تو اينهمه سال زندگی نتونستم واسه خودم زندگی کنم فقط زنده موندم ... سعی ميکنم بيشتر بنويسم .. ممنون . شاد باشی

دلخون

سلام وقت بخير با دلنوشته شکو.ه دل ز سد سيوند چشم براه شما هستم

ناتانائيل

سلام داداش رضا! خوبی؟ ديدی بالاخره تو کنکور ارشد مجاز شدم: با رتبه ی ۱۳ ! بدو بيا بهم سر بزن که خيلی خوشحالم... تو چی کار کردی؟ تو هم مجاز شدی؟ قبول می شی؟ يا علی

ناتانائيل

داداشی ممنونم از تبريکت! ان شاء الله تو هم هميشه موفق باشی و به اونچه که مطمئنم استحقاقشو داری برسی! زبانشناسی یه علم باستانی و گسترده است که به اصل و ریشه و ماهیت و ویژگیها و از همه مهمتر کارکردهای زبان در ابعاد مختلف زندگی آدمها می پردازه. ما در واقع همه ی زبانها رو به شکل یک کل و برخز رو هم به شکل یک جزء بررسی می کنیم. خیلی جالب و پیچیده اس... منابعمون البته اکثراْ به زبان انگلیسیه. اما خوب ما در ایران هم اساتید بزرگی در زمینه ی زبانشناسی داریم. داداشی باز هم به من سر بزن. یا علی

sahar

salam dooset ghademi khili vaght bood be margestan sar nazade boody emrooz bara 2voomin bar too margestan tavaloode omadam davatetoon ko..nam tashref beyared khoosh hal mesham

بـــوی نـــم

سلام... آپديت خوندنی ای بود... راز هستی برای من، تازگيها، الگو قرار دادن خدا و محافظت از روحي که از او در ما دميده شده س، تا پس از مرگ شايستگی بازگشت به درون خدا رو داشته باشه.../ پانويس ۱ نبود... ولی ۳ رو شنيدم... ممنون.../ در پايان، از حضور پاک و خيست در (از چراغ قرمز میگذرم) سپاس...