قله هیچ

تو شطرنج زندگی، شاه بودم، اما

 دست تقدیر، هرگز من رو به بازی نگرفت

 

دیوان حافظه ذهنم رو برمی‌دارم و قبل از اولین بیتش (الا یا ایهاالساقی … ) از طرف خودم، فرهاد و مجنون‌ها این بیت رو می‌نویسم که:

گفتمش نقاش را
نقشی بکش از زندگی
با قلم نقش حبابی
بر لب دریا کشید

بگذار عاشقان، آن بیت رو مطلع حافظ بدانند و من و فرهادها، این بیت رو...

میخواستم به پاس انتظار عابران این کوچه، بسیار بنویسم؛ از خودم، از قدم‌هایی که تو پست‌های قبل برداشتم و از قدم سومی که در این پست باید برمی‌داشتم؛ اما… در تک تک ثانیه‌ها و لحظاتی که در اندیشه این قدم‌ها طی شد و در این مسیر تقدیر برخاسته از یک انتخاب، دیگر خودی نمی‌بینم که بخوام از خودم بنویسم و از قدم‌هام. انگار نفس طی این مسیر، همون صلابت قدم‌های نخستین بود؛ چون پرنده‌ای که قبل پرواز چند قدم برمی‌داره… دیگر در این وادی سیال ذهن، اثری از منیتی که ازش عبور کردم، نمی‌بینم که بخوام از من بنویسم..

از خودم جز خاطره من بودنم، چیزی برای گفتن ندارم. حتی از مسیرم هم چیزی نمی‌تونم بنویسم. بسوی سرزمینی میرم که نه قله داره، نه دشت و نه دره... چگونه شرح دهم کهکشانی رو که در هیچ یک سیاهچاله، همه‌چیز رو دربرگرفته؟ کهکشانی که همین‌جا هست اما اینجا نیست، در ما هست ولی ما در او نیستیم...

عازم قله هیچ هستم و چگونه از صعود به قله هیچ بنویسم؟ اما برای همه‌چیزشدن باید هیچ شد، حتی هیچ از خود..

زمانی سودای سیمرغ شدن داشتم اما الآن ترجیح میدم که یکی از اون سی‌مرغی باشم که به کوه قاف رسیدن… حالا بهتر می‌فهمم و سوالی ندارم که چرا امثال چمران با اون‌همه بزرگی اندیشه و شعور هستی شناسی، تو دفتر خاطراتشون اینطور می‌نویسن که : « بارخدایا، دوست دارم آنقدر گمنام باشم که هیچ‌کس جز تو مرا نشناسد.۱»

قبل‌تر، روزهایی که بنشانه اعتراض و اعتصاب چسبیده بودم به خاک، آنقدر سوال داشتم که عمرم رو کافی برای تمام دانستن‌ها نمی‌دونستم. سوال، سوال و سوال. از خودم، از خدا، از مرگ و.. از مهدی‌(عج). از دروغ، از عدل، از جامعه و.. از مردم. اما دیگر حتی نیاز به سوال کردن رو هم احساس نمی‌کنم.. انگار خود سوال پرسیدن، حجابی برای فهمیدن بود… در تمام کائنات، تنها ما هستیم که می‌پرسیم و از این نظر، ما تنها هستیم…

حتی از ذات خدا هم سوالی ندارم، به نشانه‌ها نگارنده‌ام.. به آیه‌ها.. و به آیه‌ای که هستم… دوستی در لابلای حرف‌هاش، نقل قولی کرد و من در این نقل قول، تمام جواب‌های توحیدی و هستی‌شناسیم رو جواب کردم که:‌« بشر اگه یه روزی بتونه خدا رو تصور کنه، حتما میتونه مثلش رو بسازه و اونموقع هست که واسه اون شریک قائل شده».

یادمه در تمام ثانیه‌هایی که با خدا لج می‌کردم، ته دلم شکی نداشتم که هست، انگار اعتراض من فقط به خدایی بود که جامعه برای مردم ساخته بود و مثل یک بت، تزئینش کرده بود... ته دلم می‌دونستم که إنا لله ؛ گشتم و رسیدم به اینکه: و إناإلیهراجعون.

قبلا یک سوال تستی برای خودم مطرح کرده بودم که:
خدا
۱- یک کلمه است.
۲- یک جمله است.
۳- یک خیال است.
۴- یک افسانه است.
۵- همه چیز است.
غافل از اینکه سوالم اشتباه بود و خدا، خدا است.

باید دوباره دید، باید مثل سهراب چشم‌ها رو شست. اونموقع هست که متوجه میشی هنر گل در زیبایی‌اش نیست، هنر گل در اینه که با قلب آدم‌ها صحبت می‌کنه.
دیگه قصد دست به سر کردن زندگی رو ندارم. چرا که در گذشته، حال و حتی آینده آدم‌ها، هیچ چیز مبهمی وجود نداره تا موقع مرگ، به بهونه چنگ‌زدن بهش، بشه از مرگ تبرئه شد.

اگر بمانم، عاقبتی جز عاقبت مرداب ندارم

پس می‌روم

شاید، که به دریا برسم

پ.ن ۱: هرچقدر گشتم، دفترچه خاطرات دکتر چمران رو پیدا نکردم، برای همین، اون‌طور که بیادم بود، نوشتم.

پ.ن ۲: یک توضیح کوچک به سوالی که برخی درباره متن قبل پرسیده بودن که فرق بین دو باور «هر آدمی یک قیمتی داره، حتی بهترین آدم‌ها» و این باور که « هر آدمی یک خط قرمز داره، حتی بدترین آدم‌ها» دادم که تو لینک روبرو می‌تونید بخونید: لینک

پ.ن ۳: تو فاصله زمانی خوندن این متن، فلش وبلاگ هم بارگزاری میشه و اون دوتا خرس بالای صفحه، داستان عشق رو (اونطور که باور دارم)، روایت می‌کنن.

برکه‌ای کوچک یا اقیانوسی بزرگ

فرقی نمی‌کند

زلال که باشی، آسمان در توست

 

/ 351 نظر / 63 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سميه

سلام..حال شما چطوره...انشاء الله که خوبی.. من که تازه از امتحان ارشد فارغ شدم ..در واقع خلاص شدم...دعا کن واسم ...به خاطر شیرینیشم که شده ببین رضا خان..من خیلی وقته سر وسراغ وبلاگم نمیام...امروز که اومدم آپش کنم دیدم هر کاری میکنم وا نمیشه..بعد چند تا از دوستام هم گفتن که آره خیلی وقته وبلاگت وا نمیشه!! قضیه فیلتر واینارو که یه مدت راه انداختن هم تازه شنیدم ...آخه نمیدونم منه بیچاره وبلاگم چیش بود آخه به هر حال اصلا نمیدونم قضیه چیه..

سميه

فکر ميکنی به آی سی پی ربط داره...البته من از کامپيوتر چيز زيادی نميدونم..ولی شما که تو قالب سازی خبره ای ميدونی قالب پرشين بلاگ رو چه توری ميشه به بلاگفا منتقل کرد؟(اتبته اين سوال بچه هايی که هنوز اين بلا سرشون نيومده)... نميدونم خدا کنه دامنه فيلتر و از اين گسترده تر نکن...کار خود مخابرات که گير داده... ببين اگه ميتونی کمکم کنی واسم ايميل بزن...آدرسمو نوشتم...مرسی

مينا

معلومه تو کجايی؟ من بعد از يک ماه اومدم خوشحال می شم سری بزنی

ساده مثل آب

ساده دوست داشتنی سلام ساده و زیبا می گویی و برای همین دعوتی به سادگی دلم که به تصویر کلمات کشیده ام سادگی کن و سری بزن

ناتانائيل

درویش رضا سلام! من که کنکوره رو دادم و راحت شدم! تو در چه حالی؟ کنکورتو دادی؟ اوضاعت رو به راهه؟ بهم سر بزنی خوشحال می شم عزیز... یا علی

توفان

سلام دوست من ميگم درويش فعلا اين يکی از برکات معرفت شناسيته . اين همه دوستان خوب گفتم چيه ديگه از اون طرفا نميای و بگی منم همونيکه درويش صداش ميکردی . علتش اينه که حسابی سرت شلوغ شده . موفق باشی دوست عزيز از سعدی عليه رحمه : سه چيز پايدار نماند : مال بی تجارت - علم بی بحث و ملک بی سياست شاد و سالم و رستگار باشيد يا حق

مريم

سلام من مریم هستم 8 ساله . یه شعر جدید گفتم امید وارم به من سر بزنی

مريم

تقويم رو نگاه کردی؟! فردا ۱۸ اسفند ۸۵!!! قراره آپ کنی... نه؟!؟!؟! ما که حسرت به کامنت به دلمون موند... ببينيم آپ کني٬ بهمون سر ميزنی با نه؟!؟!؟! موفق و شاد باشی.

آتنا

با شوقی وصف ناشدنی آمدم تا بار دیگر کوچکی کلمات را در برابر اندیشه هایی از جنسی دیگر شاهد باشم و پوزخندی زنم بر تمام ِ‌حروفی که مدعیه ارجمندی اند بی آنکه بدانند آنچه آنان را به اوج می برد،‌دستان ِ‌هنرمند ِ‌ نویسنده است و بس! .... اما افسوس ... ... و هنوز هم به سکوت گوش می کنم ....