لحظه گذراست و خاطره، ماندنی حاضرم هر آنچه دارم بدهم اگر ، لحظه ماندنی بود و خاطره گذرا
دوستت دارم

سلام

این بار فقط برای یک نفر نوشته ام. یک نفر و فقط یک نفر از این کره خاکی پر از نفر..

این پستم برای هیچ کس جز اون ماه ناز نیست. بزار امروز همه بدونن که دل من دیگه نیست دیگه دل نمیشه.. تنها میخوام بنویسم که روزی روزگاری، پیش کسی که به من عشق آموخت.. پیش اون ماه ناز.. و پیش عظمت عشق زیباش.. با اینکه این عشق زیبا نسبت به من نیست.. کم نیارم.. میخواستی بشنوی؟؟ بشنو. این محمد رضا هست که میخواد بگه. بخونه. با تموم دل بخونه:

سلام زیبا. دل و دستم به نوشتن نمیرفت. امروز غرورم رو شکستی. اما طاقت انتظارم تا فردا نبود. فردایی که شاید سرآغازی نو و شاید پایانی ابدی برای تمام وجودم باشه.. هرچی که باشه، فردا خطی برای سرانجامش رسم میکنی.. خطی که من از دل نگرانیش، اینچنین سراسیمه اینجا نوشتم..

چرا اینجا؟ چرا که نه؟ مگه نه اینکه هرچه آشنایی بود و نبود، سرآغازش از همین جا بود؟ مگه نه اینکه همین جا من رو به این جا رسوند؟ این جایی که اینچنین ندار بشم؟ اینجا اینهمه از عشق و خدا گفتم و تو بودی.. نبودی؟ سال ها شنیدی. نشنیدی؟ بی مروتی نیست که حالا که حضوری همدم حرفم نشدی، جایی جز اینجا رو برای گفتن با تو انتخاب نکنم؟

مدتی انگار که نبودی. اما بودی. مثل من که انگار نبودم. اما بودم. نمیدونستم که کجا بودی. ولی میدونستم که نداشتمت. هیچوقت نمیخواستم که اینجا و اینجوری جلوی همه فریادت بزنم.. نمیخواستم که تو رو توی گم ترین آرزوهام ببینم. نمیخواستم و نمیخوام و نخواهم تونست تصور کنم که بدون بودن تو، برات بگم که هنوزم دوستت دارم. آخه تو گیر و دار دل های امروزی، دیگه دلی میمونه که بتونه از خودش بگه؟ بگه که هنوز زندست؟؟ هنوز زندست..
من هنوز هستم.. هنوز زندم.. هنوز هستم.. این منم که مینویسم. نفس من. فکر من. پس بزار همینجا جلوی همه بگم که دل من، دیگه دل نمیشه.. آخه خدا اگه تو آدم بودی میفهمیدی که این قصه ها اگه یه طرفه باشه از مرگ هم تلخ تره.. کاش خدا هم آدم بود..... کاش... اونموقع شاید گاهی، هر از گاهی، درک میکرد که بنده اش رو از خاک آفریده نه از فولاد..

کاش عاشق حق داشت که برای عاشق شدن شرط بگزاره.. کاش میتونستم.. اما الآن فقط میتونم منتظر باشم. منتظر برای فردایی که میاد و میره مثل تمام فرداهایی که گذشت.. اما این فردا شاید با رفتنش من رو هم با خودش ببره.. انقدر مرد هستم که از نبودن و مردن نترسم اما از خواستن چطور بگذرم؟ خواستنی که بخدا دست خودم نیست. که اگه بود بی گدار به آب نمیزدمش.. وقتی که دست خودم نیست چه کاری میتونم بکنم جز امید به دستی که دستم رو بگیره؟؟

میخوام به تنها کسی که بخاطرش نوشتم، به تو. زیبا.. به تو بگم که از چشم هات میترسم.. بهت بگم که از اون دو تا چشم سیات میترسم.. بخدا که حق دارم بترسم. که اینجوری بیخود شدم. با همون چشم ها این ها رو میخونی؟؟ انصافه؟؟.. تیغ آبدیده به چشم های سهراب؟ تمام رویین تنیم افسون یک نگاه؟؟

بهم گفتی که: "من و تو مثل هم همدردیم. قرار بود متفاوت باشیم اما تو [من] مثل همه رفتار کردم.."
خوبِ من، کجا من و تو مثل هم همدردیم؟ درد تو، هر چی که هست و نیست، نسبت به هر شخص و نفسی که هست عزیز و گرامی. اما درد من تویی. این کجا یکسانه؟ کجا مثل هم همدردیم؟ که من سراپا دردم و تو درمانش..

کاش واقعا من مثل همه رفتار میکردم. و ادامه نمیدادم. اما وقتی تنها یک نفر که تو هستی اینچنین به زندگی و آسمون نگاه میکنه، من چطور میتونم رهاش کنم؟؟

خوبِ من، میدونم که هرچیز که از تو بخوام، شاید خودخواهی عاشقانه باشه.. بخدا که خودخواه نیستم ولی اجازه بده لااقل از خیل تمام چیزهایی که میدونی از تو میخوام، از بین اندیشه هایی که داری و میخوام توش سهیم بشم، از بین زیبایی که داری و میخوام در کنارش باشم.. از بین نگاهی که به زندگی داری و میخوام به اون نگاه، نگاه کنم، لااقل ازت بخوام که: "اجازه بده فردا، آخرین فردای من نباشه.." همین..

حالا. همینجا و هرجا که نباشی و باشم، یک حس آشنا من رو سرشار از تو میکنه.. انگار که با تو کنار تو باشم.. با تو کنار تو یعنی ما.. ما یعنی لیاقت درک خدا.. ما یعنی تکامل.. ما یعنی تداوم.. ما یعنی امید.. ما یعنی آینده.. ما یعنی بارون.. ما یعنی عطر بارون.. ما یعنی راز آفرینش..
ما به اندازه ما می‌بینیم
ما به اندازه ما می‌چینیم
ما به اندازه ما می‌گوییم
ما به اندازه ما می‌روییم
من و تو ، کم نه که باید شب بی‌رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم
من و تو، خم نه و درهم نه و کم هم نه که می‌باید، با هم باشیم
من و تو حق داریم در شب این جنبش، نبض آدم باشیم
من و تو حق داریم که به اندازه ما هم شده، با هم باشیم
گفتنی‌ها کم نیست . . .

اهل روزگار بدونن که من، رز سیاه رو دوست دارم.. که گوشه های نایاب دلم هنوز بعد دو سال و بیشتر از تمام این دو سال، برای بودن با اون، بیقراره.. هنوز اسمش عزیزترین قشنگی هاس.. هنوز.. دلم تنگه برای آسمونی که تو ماه نازش نباشی.. از مردمی که دیگه متفاوت نیستن.. از روزگاری که دیگه امروز و فرداش از هم جدا نیست.. و از امیدی که دیگه تو مقدراتش سهمی از عشق نیست..

دوستت دارم ای ساده، ای متین و ای.. قشنگ..


سلام زیبا. دل و دستم به نوشتن نمیرفت. امروز غرورم رو شکستی. اما طاقت انتظارم تا فردا نبود. فردایی که شاید سرآغازی نو و شاید پایانی ابدی برای تمام وجودم باشه.. هرچی که باشه، فردا خطی برای سرانجامش رسم میکنی.. خطی که من از دل نگرانیش، اینچنین سراسیمه اینجا نوشتم..

چرا اینجا؟ چرا که نه؟ مگه نه اینکه هرچه آشنایی بود و نبود، سرآغازش از همین جا بود؟ مگه نه اینکه همین جا من رو به این جا رسوند؟ این جایی که اینچنین ندار بشم؟ اینجا اینهمه از عشق و خدا گفتم و تو بودی.. نبودی؟ سال ها شنیدی. نشنیدی؟ بی مروتی نیست که حالا که حضوری همدم حرفم نشدی، جایی جز اینجا رو برای گفتن با تو انتخاب نکنم؟

مدتی انگار که نبودی. اما بودی. مثل من که انگار نبودم. اما بودم. نمیدونستم که کجا بودی. ولی میدونستم که نداشتمت. هیچوقت نمیخواستم که اینجا و اینجوری جلوی همه فریادت بزنم.. نمیخواستم که تو رو توی گم ترین آرزوهام ببینم. نمیخواستم و نمیخوام و نخواهم تونست تصور کنم که بدون بودن تو، برات بگم که هنوزم دوستت دارم. آخه تو گیر و دار دل های امروزی، دیگه دلی میمونه که بتونه از خودش بگه؟ بگه که هنوز زندست؟؟ هنوز زندست..
من هنوز هستم.. هنوز زندم.. هنوز هستم.. این منم که مینویسم. نفس من. فکر من. پس بزار همینجا جلوی همه بگم که دل من، دیگه دل نمیشه.. آخه خدا اگه تو آدم بودی میفهمیدی که این قصه ها اگه یه طرفه باشه از مرگ هم تلخ تره.. کاش خدا هم آدم بود..... کاش... اونموقع شاید گاهی، هر از گاهی، درک میکرد که بنده اش رو از خاک آفریده نه از فولاد..

کاش عاشق حق داشت که برای عاشق شدن شرط بگزاره.. کاش میتونستم.. اما الآن فقط میتونم منتظر باشم. منتظر برای فردایی که میاد و میره مثل تمام فرداهایی که گذشت.. اما این فردا شاید با رفتنش من رو هم با خودش ببره.. انقدر مرد هستم که از نبودن و مردن نترسم اما از خواستن چطور بگذرم؟ خواستنی که بخدا دست خودم نیست. که اگه بود بی گدار به آب نمیزدمش.. وقتی که دست خودم نیست چه کاری میتونم بکنم جز امید به دستی که دستم رو بگیره؟؟

میخوام به تنها کسی که بخاطرش نوشتم، به تو. زیبا.. به تو بگم که از چشم هات میترسم.. بهت بگم که از اون دو تا چشم سیات میترسم.. بخدا که حق دارم بترسم. که اینجوری بیخود شدم. با همون چشم ها این ها رو میخونی؟؟ انصافه؟؟.. تیغ آبدیده به چشم های سهراب؟ تمام رویین تنیم افسون یک نگاه؟؟

بهم گفتی که: "من و تو مثل هم همدردیم. قرار بود متفاوت باشیم اما تو [من] مثل همه رفتار کردم.."
خوبِ من، کجا من و تو مثل هم همدردیم؟ درد تو، هر چی که هست و نیست، نسبت به هر شخص و نفسی که هست عزیز و گرامی. اما درد من تویی. این کجا یکسانه؟ کجا مثل هم همدردیم؟ که من سراپا دردم و تو درمانش..

کاش واقعا من مثل همه رفتار میکردم. و ادامه نمیدادم. اما وقتی تنها یک نفر که تو هستی اینچنین به زندگی و آسمون نگاه میکنه، من چطور میتونم رهاش کنم؟؟

خوبِ من، میدونم که هرچیز که از تو بخوام، شاید خودخواهی عاشقانه باشه.. بخدا که خودخواه نیستم ولی اجازه بده لااقل از خیل تمام چیزهایی که میدونی از تو میخوام، از بین اندیشه هایی که داری و میخوام توش سهیم بشم، از بین زیبایی که داری و میخوام در کنارش باشم.. از بین نگاهی که به زندگی داری و میخوام به اون نگاه، نگاه کنم، لااقل ازت بخوام که: "اجازه بده فردا، آخرین فردای من نباشه.." همین..

حالا. همینجا و هرجا که نباشی و باشم، یک حس آشنا من رو سرشار از تو میکنه.. انگار که با تو کنار تو باشم.. با تو کنار تو یعنی ما.. ما یعنی لیاقت درک خدا.. ما یعنی تکامل.. ما یعنی تداوم.. ما یعنی امید.. ما یعنی آینده.. ما یعنی بارون.. ما یعنی عطر بارون.. ما یعنی راز آفرینش..
ما به اندازه ما می‌بینیم
ما به اندازه ما می‌چینیم
ما به اندازه ما می‌گوییم
ما به اندازه ما می‌روییم
من و تو ، کم نه که باید شب بی‌رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم
من و تو، خم نه و درهم نه و کم هم نه که می‌باید، با هم باشیم
من و تو حق داریم در شب این جنبش، نبض آدم باشیم
من و تو حق داریم که به اندازه ما هم شده، با هم باشیم
گفتنی‌ها کم نیست . . .

اهل روزگار بدونن که من، رز سیاه رو دوست دارم.. که گوشه های نایاب دلم هنوز بعد دو سال و بیشتر از تمام این دو سال، برای بودن با اون، بیقراره.. هنوز اسمش عزیزترین قشنگی هاس.. هنوز.. دلم تنگه برای آسمونی که تو ماه نازش نباشی.. از مردمی که دیگه متفاوت نیستن.. از روزگاری که دیگه امروز و فرداش از هم جدا نیست.. و از امیدی که دیگه تو مقدراتش سهمی از عشق نیست..

دوستت دارم ای ساده، ای متین و ای.. قشنگ..


نوشته شده در تاریخ سه‌شنبه ٢۸ خرداد ۱۳۸٧
پيام هاي ديگران ()      لینک این مطلب