لحظه گذراست و خاطره، ماندنی حاضرم هر آنچه دارم بدهم اگر ، لحظه ماندنی بود و خاطره گذرا
هيچ نگفت (هديه)

سلام به تمام دوستان خوبم که کامنت‌هاشون حرفی برای گفتن نمیزاره.
نبودم اما قول داده بودم که توی این روز به روز کنم و دریچه‌ای از نگاهم رو به افق پنجره ذهن شما بدوزم. خيلی حرف برای گفتن داشتم. دلم خيلی تنگ شده. اما بعضی از کامنت‌ها انقدر تاثیرگذار بود که از نوشتن متنی که قصدش رو داشتم منصرف شدم و بجای اون قصد دارم تا درباره راز هستی صحبت کنیم. بعنوان یه هدیه از طرف داداش رضا (که اکثرا تو کامنت‌ها داداش رضا خطابم میکنین). هنوزم دل داداشی مثل قبل هرروز تنگ‌تر و تنگ‌تر میشه و انگار تو انبساط عالم وظیفش حفظ تعادله..

راز هستی چیست؟ جواب سوال‌های بشر؟ تمام انگیزه و دلیل بودن؟ بنظرم جواب دادن به این سوال میتونه بهترین هدیه برای انتظار شما تو این مدت باشه.
تو متن زیر جواب این سوال رو آوردم. جوابی که البته هر روز تمام موجودات این کائنات به زبان خودشون برای شما بیان میکنند:

                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .
                                                                                                                         .

هیچ نگفتم؟ ابتدا باید تو دانسته‌ها و ندانسته‌هامون تجدید نظر کنیم. اینکه راهی که برای دانستن طی کردیم از ابتدا درست بوده؟ تمام چیزها رو به یک روش و با یک مسیر میشه بدست آورد؟ حتی مهم‌ترین چیزها؟ اگه مثل یک کودک، مثل یک آزاده از هردانشی، مثل تمام موجودات دیگر این کائنات این متن رو بخونید متوجه میشید.
هیچی که همه‌چی در اون گنجونده شده. مثل دنیا. مثل خیال و مثل فراموشی. فراموشی اینکه زمانی انقدر کودک بودیم که هیچ‌چیزی رو نمیدونستیم با اینهمه، اونموقع هم به ما نام انسان رو نهاده بودند. و چه انسان پاکی..
اما حالا دیگه برای خوندن شاید دیر شده باشه. نمیشه به‌این راحتی تمام دانستنی‌ها رو، تمام حروف الفبا و تمام چیزهایی رو که حفظ کردیم از ذهنمون پاک کنیم و مثل تمام موجودات دیگر این کائنات که خالی از پرسش هستن، به اصل موضوع برسیم.
انقدر رفتیم و انقدر دور شدیم که سالها وقت برای رسیدن به نقطه‌ی آغاز و پایان لازم هست. سال‌هایی به وسعت ابدیت و به زیر سایه مرگ. مرگی که وظیفش رهایی انسان از هردانستن و پرسش و رسوندن به روز ازل و نقطه شروع پرگاره.
پس راه فهم راز هستی درچیه؟ برگشتن به کودکی؟ بقول مرحوم حسین پناهی برگشتن به کودکی ممکن نیست. کفش برگشت دیگه واسمون کوچیک شده. پابرهنه؟ پل برگشت دیگه تاب تحملمون رو نداره. برگشتن به کودکی ممکن نیست. برای گذشتن از کودکی باید رویا رو دید و رویا رو تو عالم خواب میشه زیارت کرد..

برای همین متن بالا رو براتون خوندم و تو لينك زير برای دانلود گذاشتم:

دانلود متن بالا به زبان خودمون 

حرمت نگهدار دلم، گلم

اين اشك‌هايی را كه خون‌بهای عمر رفته‌ی من است

پانویس ۱: بخاطر پایین بودن سرعت دانلود برخی، مجبور شدم با كيفيت پاييني بخونم تا حجم فايل به حداقل برسه. برای همین کیفیت صدای خوندنم خیلی پایین اومده.

پانویس ۲: من و زمان لجبازی دیرینه‌ای باهم داریم (از زمان تولد). برای همین برعکس اینکه فکر میکردم بعد این مدت، وقتم باز بشه و فرصت کنم وبلاگ رو به روز کنم و به همتون سربزنم، حالا بیش از پیش سرم شلوغ شده و بهیچوجه نمیتونم کارهام رو کمتر کنم..
چون وقت ندارم، دیرتر از قبل به‌روز میکنم اما چون دلم خیلی تنگه، حتما بهتون سرمیزنم.

ویرایش [۲۱/۱۲/۸۵]: پانویس ۳: یکی از دوستای باذوقم که خیلی از این شعر اقبال خوشش اومده بود، لطف کرد و با آواز این شعر رو خوند و در اختیارم قرار داد تا دیگر دوستان هم بتونند نهایت لذت رو از این شعر ببرن و من هم جایگزین لینک بالا کردم.


نوشته شده در تاریخ جمعه ۱۸ اسفند ۱۳۸٥
پيام هاي ديگران ()      لینک این مطلب